Hij liep, en ik keek.

12 april 2026

Ik zag bij hem gezonde spanning, maar geen zichtbare enorme zenuwen. Geen twijfel. Vooral veel zin om te gaan - en genieten. En dat straalde hij ook uit. Hij genoot écht.

Trots was ik uiteraard toen ik hem zo zag gaan. En ergens voelde ik ook een klein beetje jaloezie. Niet op een nare manier, maar meer een soort verlangen. Dat vertrouwen in jezelf. Gewoon dóen zonder dat hoofd dat overal iets van vindt. Daar kan ik nog weleens last van hebben.

Hij liep, en ik keek. Een beetje trotser dan anders.
En zonder dat hij zich er van bewust was, heeft hij mij iets meegegeven.

Het was een mooie middag.